Een nieuwe uitdaging

Na mijn afstuderen vorig jaar, kreeg ik de mogelijkheid aan de receptie van een verpleeg- en verzorgingstehuis te werken. Hier had ik voorheen ook al als weekendkracht gewerkt en dat heb ik altijd met veel plezier gedaan,dus ik zei ja. Toen de zomervakanties naderde ben ik ook gaan helpen in de huishoudelijke dienst van het tehuis. Voor 20 uur per week poetste ik de kamers van de bewoners en de openbare ruimten. Niet echt het soort werk dat je graag doet als je net jouw HBO diploma behaald hebt. Maar het betaalde en ik had werk tot aan mijn zwangerschapsverlof, dat was ook veel waard. Uiteindelijk ging ik met zo veel tegenzin poetsen, dat ik daar eerder mee gestopt ben en alleen nog receptiewerk deed. Ik mocht dit werk blijven doen tot mijn zwangerschapsverlof, maar daarna konden zij mij niet in dienst nemen. Dat wist ik vooraf, dus ik zou na mijn verlof voor nieuw werk gaan kijken. Gelukkig had ik vrij snel iets gevonden. Best spannend, voor het eerst weer gaan werken en Xavi alleen laten bij de opa en oma’s (want die passen op als ik werken ben). Ik werk nu in een sportschool en hoewel het best leuk is, mis ik wel de uitdaging en het sociale gedeelte dat bij het receptiewerk een belangrijke rol speelde.

Goed nieuws
Nu mocht het zo zijn dat in het ziekenhuis hier in de buurt een vacature vrij kwam als voedingsassistente. Toen ik nog studeerde heb ik ook een keer gesolliciteerd op een soortgelijke vacature in het verpleegtehuis waar ik werkte. Helaas was dat toen niet te combineren met mijn studie. Afgelopen donderdag mocht ik op gesprek komen in het ziekenhuis. Het was een heel fijn gesprek, ik voelde mij op mijn gemak en kon honderd-en-een vragen stellen over de functie. Uiteindelijk sprak het werk mij heel erg aan en gelukkig had degene die het gesprek met mij voerde ook het idee dat dat wel iets voor mij kan zijn. Die middag nog werd ik gebeld dat de keuze op mij was gevallen en dat ik 6 september mag starten! (jeeej) Het zijn ongeveer 20 uur in de week. De ene keer wat meer, de andere keer iets minder. Je werkt diensten van 4, 5 of 6 uur (ideaal, dan zijn de honden niet lang alleen) en ik werk twee weekenden per maand. Daar heb ik ook niet zo veel moeite mee, want dan kan Enrico bij Xavi blijven en kunnen ze mannen dingen doen.

Het werkt lijkt mij echt heel leuk. Ik ga werken op verschillende afdelingen in het ziekenhuis (zoals longziekten, cardiologie ect.) en breng daar de maaltijden rond. Daarnaast zijn er nog 3 momenten waarop je de patiënten een drankje of tussendoortje aanbiedt. Personen die een speciaal dieet volgen helpt je met het maken van de juiste keuzes en tevens help je mensen met het bestellen van de maaltijden. Dit gaat allemaal digitaal. Er zou ook vrij veel administratief werk bij komen kijken en het schoonhouden van het keukengedeelte. Het contact met de patiënten lijkt mij het mooiste gedeelte. Dat je toch door een glimlach en een klein praatje ervoor kan zorgen dat iemand zich iets minder ellendig voelt, want in het ziekenhuis verblijven is voor niemand prettig. Wij zijn na mijn bevalling 2 nachten moeten blijven en ik vond dat klein beetje aandacht zo bijzonder. Iedereen was zo vriendelijk en behulpzaam. Het lijkt mij heel fijn om deel uit te mogen maken van zo’n team.

Voordat het zo ver is, werk ik nog twee weken in de sportschool en daarna heb ik nog twee weken vakantie. Ik ben zo benieuwd hoe het allemaal gaat zijn! De verbouwing begint trouwens ook wel op te schieten nu. Afgelopen weekend is het plafond erin gemaakt. Alle wanden zijn geïsoleerd en begin september wordt alles gestuukt.