Wat random geklets & wandelen met de honden

Er is zo veel veranderd de afgelopen twee jaar en eigenlijk ook zo veel hetzelfde gebleven. Ik ben afgestudeerd als diëtiste, ik heb een baby gekregen en ik heb een nieuwe baan. Maar er is ook nog zo veel hetzelfde. Ik ben nog steeds zoekende naar wat ik precies wil gaan doen, ik twijfel nog steeds over wat ik ga doen met mijn blog, ik ben nog steeds slecht in autorijden en Nederlandse taal, ik heb geen ballen (figuurlijk dan), ik kan nog steeds niet zeggen dat ik echt graag in een bikini rond loop en Ivy (onze hond, hierboven op de foto) is nog steeds in leven, hoewel er dagelijks momenten zijn dat ik haar af kan schieten. Dierenvriend of niet, dat zou mijn stressniveau echt drastisch omlaag brengen.

Verandering
En toch voelt vandaag als een dag van verandering. Een dag waarop ik een heel positief telefoontje mocht ontvangen, een super gezellige middag had met vriendinnen en ik voor het eerst sinds eeuwen weer een blog schrijf. Ik ben een weegschaal en hoewel ik niet veel waarde hecht aan horoscopen, klopt het wel dat een weegschaal wispelturig is. Dit geldt tenminste voor mij en mijn vriend. Mijn toekomst- en businessplannen wisselen soms net zo snel als het weer in Nederland. Daar komt het wispelturige: want 3 weken geleden had ik nog gezegd dat ik aan huis in mijn schoonheidssalon annex voedingspraktijk zou gaan werken, terwijl ik nu denk, ‘ach we zien het wel. Wie weet is een leuk baantje met wat vastigheid ook prima’. Vervolgens krijg ik weer zin om te bloggen en bedenk ik dat ik deze site (welke eigenlijk bedoeld is voor mijn salon/praktijk) ook kan gebruiken als persoonlijke lifestyle blog. Want het duurt toch nog heel lang voordat de verbouwing klaar is en ik bloggen, schrijven en fotograferen gewoon heel erg leuk vind. Stiekem fantaseer ik dan meteen dat ik mijn behandelstoel de deur uit gooi en een heel knus en fancy kantoortje maak in de plaats van een salon. Waar ik dan ’s avonds kan zitten, met de hond liggend op mijn voeten en met een kat half over mijn toetsenbord heen liggend, kan werken aan mijn blog en recepten uit kan schrijven. Ik ben er echt wel van bewust dat ik een veel te levendige fantasie heb.

Pootjes
Maar wat er dan zo anders is dan normaal. Dan al mijn andere verzinsels en hersenspinsels, ik heb geen idee. Vandaag voelt het alsof een klein deeltje van mijn leven gewoon als vanzelf op zijn pootjes terecht is gekomen. Ik heb een hele leuke vriend, waar ik ondanks zijn imperfecties gewoon super gelukkig mee ben en die ook van mij houdt ondanks al mijn imperfecties, ik heb een fantastisch lief kindje gemaakt (waar ik dat aan verdiend heb, want ik schijn een horrorbaby te zijn geweest?!), wij hebben een mooi huis waar ik mij thuis voel, een super leuke vriendengroep en een gekke beestenboel, die ik ondanks mijn vele gemopper ook niet missen wil. Als ik het zo bekijk, heb ik alles wat ik maar wensen kan.

13912363_1054064224678818_879544670095104243_nDeze foto is afgelopen zondag gemaakt door een vriendin van ons. Na heel lang zeuren van mijn kant zijn wij eindelijk met de honden en mini naar de Brunssumer heide gegaan. Heel handig, Xavi’s peetoom meenemen, want hij heeft de hele weg met Xavi in de draagzak rondgelopen. Ik was bang dat hij misschien zou gaan huilen, maar nu hij oud genoeg is om ook andersom in de draagzak te mogen vindt hij het prima. Hij kijkt dan rond en sjokkelt een beetje mee in zijn zakje. Halleluja, er was zelfs een moment dat hij in slaap was gevallen. Dat is wonderlijk, want meneertje slaapt bijna nergens anders dan in zijn eigen bed. Ik ben echt dol op de hei en kan daar uren rondlopen en foto’s maken. Enrico heeft er een hekel aan en daarom geniet ik extra hard van de momenten (zo’n één keer per jaar) dat ik hem wel mee krijg.

DSC_0761Zelfs gekke Noa helemaal in haar element op de zandvlakte ♥ Ik ga in ieder geval heel erg mijn best doen om hem dit jaar nog een keer mee te slepen. Kom op, ik heb 4 maanden de tijd, ik zeg: challenge accepted!